จอร์จ บาทาย (George Bataille) นักปรัชญา นักเขียนชาวฝรั่งเศสที่มีผลงานครอบคลุมด้าน ปรัชญา วรรณกรรม สังคมวิทยา และมานุษยวิทยา ความคิดของเขามีอิทธิพลอย่างมากต่อปรัชญาในสมัย Postmodernism และทฤษฎีวิพากษ์ในหลายสาขา บาทายได้คิด ปรัชญาแห่งการละเมิดกฎ โดยเขาได้สำรวจ บรรทัดฐานทางสังคม จริยธรรม และประสบการณ์ของมนุษย์ โดยเน้นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับ การละเมิดกฎ (Transgression) ซึ่งเป็นการฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ทางสังคมอย่างตั้งใจ เพื่อให้เข้าใจถึงอิสรภาพ ความปรารถนา และธรรมชาติของมนุษย์ ความคิดของเขามีอิทธิพลต่อนักคิดในยุคต่อมา เช่น มิเชล ฟูโกต์ (Michel Foucault) และฌอง-ปอล ซาทร์ (Jean-Paul Sartre) หนึ่งในเรื่องที่แสดงแนวคิดของ การละเมิดกฎ ได้อย่างชัดเจนได้แก่ อีโรติกและความตาย Eroticism and Death บาตายเสนอว่าอีโรติกเป็นรูปแบบหนึ่งของการล่วงละเมิด มันเป็นการผลักดันขอบเขต โดยเฉพาะอย่างยิ่งขอบเขตระหว่างชีวิตและความตาย การมีเพศสัมพันธ์มีความเกี่ยวข้องกับการสูญเสียความเป็นปัจเจก และยังเป็นการเปิดการปิดกั้นขอบเขตของมนุษย์ชั่วคราว ซึ่งเขาเปรียบเทียบว่ามันคล้ายกับความตายที่แสดงถึงการสูญเสียตัวตน บาตายเปรียบสถานะ “Discontinuous” เข้ากับ ความเป็นปัจเจกบุคคล (separate, isolated being) และได้เปรียบเทีนยสถานะ “Continuous” กับสภาวะของความเป็นหนึ่งเดียวหรือการสลายตัว เช่น ความตาย หรือช่วงเวลาของความสุขทางอีโรติก บาตายเชื่อมโยงอีโรติกกับพิธีกรรมทางศาสนาและแนวคิดเรื่องการบูชายัญ (ความตาย) ถูกมองว่าเป็นหนทางสู่ความศักดิ์สิทธิ์ ในทำนองเดียวกัน บาทายเปรียบ อีโรติกว่าเป็นประสบการณ์ที่ศักดิ์สิทธิ์และเกี่ยวข้องกับการยอมรับและการเผชิญหน้ากับความตาย สำหรับบาตาย อีโรติกคือการเผชิญหน้ากับความตาย เพราะมันท้าทายความรู้สึกของตัวตนและความกลัวที่จะสูญเสียตัวตน ในทั้งอีโรติกและความตาย มีความปรารถนาที่จะก้าวข้ามความเป็นปัจเจก และยังเป็นประสบการณ์พื้นฐานของมนุษย์ที่เปิดเผยถึงขีดจำกัดของการดำรงอยู่และความสำนึก ซึ่งจะนำไปสู่การทำให้เกิดการไตร่ตรองเชิงอัตถิภาวนิยม (Existentialism) ซึ่งคือการเน้นถึงความสำคัญของการสร้างความหมายให้กับชีวิตด้วยตัวเอง ในโลกที่ไม่มีความหมายที่แน่นอนหรือจุดหมายที่ตายตัว แนวคิดที่มีความสำคัญผสมผสานกับความคลุมเครือ ความไร้เหตุผล และการปฏิเสธความหมายที่มั่นคง ทำให้บาทายเป็นบุคคลสำคัญที่มีอิทธิพลต่อนักปรัชญาสมัยใหม่ แนวคิดของเขาขัดแย้งกับ แนวคิดทางอุดมคติของยุค Enlightenment ในเรื่อง เหตุผลและความก้าวหน้า เปิดการสนทนาเกี่ยวกับอำนาจ ภาษา และโครงสร้างทางสังคม ซึ่งต่อมานักคิดอย่าง ฌาคส์ เดอร์ริดา (Jacques Derrida) และกิลล์ เดอเลิซ (Gilles Deleuze) ได้ทำการพัฒนาแนวคิดนี้ต่อไป
