จูฮานี่ พัลลัสมา (Juhani Pallasmaa) สถาปนิกสาย phenomenology กล่าวว่าสถาปัตยกรรมในยุคปัจจุบัน (2005) ให้ความสำคัญกับการออกแบบภาพลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมมากจนเกินไป จนละเลยการออกบบประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสอื่นๆ, อ้างอิงจากหนังสือ The Eyes of the Skin: Architecture and the Senses พัลลัสมาเน้นย้ำถึงความสำคัญของการออกแบบที่ใช้ประสาทสัมผัสแบบองค์รวม โดยสถาปัตยกรรมควรมีปฏิสัมพันธ์กับประสาทสัมผัสต่างๆ โดยคำนึงถึง สัมผัส เสียง กลิ่น การรับรู้ถึงเวลา และแม้กระทั่งความรู้สึกถึงบรรยากาศของพื้นที่ เพื่อสร้างพื้นที่ที่มีความหมายและตอบโจทย์ต่อความเป็นมนุษย์ให้มากยิ่งขึ้น พัลลัสมาเชื่อว่าการสร้างสถาปัตยกรรมที่ให้ความเคารพต่อการออกแบบประสบการณ์ที่คำนึงถึงประสาทสัมผัสทั้งหมดของร่างกาย จะสามารถเสริมสร้างความเชื่อมโยงระหว่างมนุษย์กับโลก
พัลลัสมา (Pallasmaa) เสนอว่าสถาปัตยกรรมควรเชื่อมโยงกับร่างกายมนุษย์ เป็นดั่งประสบการณ์ที่ทำให้ประสาทสัมผัสทุกอย่างทำงานร่วมกัน เพื่อสร้างประสบการณ์ที่ลึกซึ้ง เขาชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของ คุณภาพความรู้สึกที่ได้จากการสัมผัส ยกตัวอย่างเช่น ความรู้สึกต่อวัสดุต่างชนิด วัสดุต่างชนิดย่อมให้ความรู้สึกที่ต่างกัน เสียงของพื้นที่ การออกแบบสัดส่วนปริมาตรของห้องที่ต่างกันส่งผลต่อเสียงที่เราจะได้รับ การเล่นของแสงและเงา การออกแบบที่คำนึงถึง mood and tone รวมถึงควบคุมช่องแสงในปริมาตรของห้องต่างๆ ส่งผลต่อความรู้สึกของผู้ใช้งานพื้นที่ (Emotional Experiences) และแม้แต่กลิ่นในการสร้างสภาพแวดล้อมที่สามารถส่งผลถึงความมีชีวิตชีวาของเป็นมนุษย์ สำหรับพัลลัสมาการดึงประสาทสัมผัสหลายๆ อย่างเข้ามามีส่วนร่วมทำให้สถาปัตยกรรมสามารถกระตุ้นความทรงจำ อารมณ์ และความรู้สึกผูกพัน ระหว่างผู้ใช้งานอาคารกับสถาปัตยกรรมได้
